بهار دل

fanosedel — Sat, 13 Jun 2009 17:20:32 GMT

سلام دوستان خسته نباشين

خوب امروز بيست و سوم خرداد ماه بيست و دو روز جنجال تبليغات تموم شد و بالاخره رئيس جمهور دهم هم مشخص شد خلاصه به همه طرفداران اقاي دكتر احمدي نژاد تبريك ميگم و اميدوارم ايشان چهار سال همواره موفق باشن حداقل حرف هايي كه زدن عملي كنند به اميد آن روز.

fanosedel — Thu, 29 Jun 2006 23:30:35 GMT

در صفحه های هستی گلواژه ای غریبم

هرچند در جنونم لیک عاشقی نجیبم

ازدردوخسته دل ارامش ندیدم

از جرعه ای محبت محروم وبی نصیبم

در قلب پاک جنگل آهوی بی پناهم

در داداگاه هستی مجنون بی گناهم

درخلوت درونم بغض غریب دارم

نجوا کنم شب وروز با کاغذ سیاهم

درکوچه های قلبم یک خانه آشنا نیست

هرچندقلب پاکش از قلب من جدانیست

در ساحل خیالم ازغصه میشوم خاک

انگار موج دریا چون سایه باوفانیست

با عاشق آشنایم از غصه ها فراری

در آسمان یادت چون ابرها بهاری

رویم شود پریشان قلبم چو بید لرزان

وقتی که می نویسم یک خط یادگاری

fanosedel — Thu, 29 Jun 2006 03:41:46 GMT

دلم ميگيرداز گفتن

درينا شهر قلبم از غروبي تيره پوشانده است

تمام پيكرم از سردي شبهاي غربت سخت ميلرزد

حصار ذهن من آشفته وتبدار دورنم از حباب لحظه ها سرشار

و غم همچون ضربه ساعت هميشه به قدمهاب زمان از دور مي ايد

وغم همچون زخمه ي برتارتمام پيكرم را مي خراشد از جدائيها

و ذهنم در حصار تنگ انديشه

صبورم از باور بودن غمين از حيرت ماندن

درينا من نمي گويم غم را با چه كسي گويم

بگو با من تواي همراز اي همدرد

مگر ايا مجال اعتمادي هست

دلم مي گيردازگفتن

fanosedel — Mon, 10 Apr 2006 20:34:16 GMT

قاب بلورین

وقتی با کسی که دوستش داری ودل در گرو مهرش نهاده ای پیمان می بندی گوئی تمام وجودت با آن پیمان قفل می خورد. انگار که آن پیمان حد زنده بودن توست. این پیمان که به محبوب بسته ای قاب بلوری می شود به دور زندگیت که اگر بشکنی اش گوئی زندگی خود را به بازی گرفته ای. تا پای جان با تمام توان بر سر پیمانت هستی و هرگز آن رااز خاطر نمی بری و چه پیمانی زیباتر، محکمتر و واقعی تر از پیمان انسان با محبوبش.

fanosedel — Mon, 20 Mar 2006 21:30:18 GMT

سلام

سال جدید ( ۱۳۸۵ ) رو به تمام دوستان خوبم (( مهسا خانم ، اتنا

خانم،شهرام خان عزیز، اسی جون دوست بسیار گرامی خودم، وحید عزیز ، دنیا خانم و پریسا خانم ، اقا صادق و جواد جون دوست خوبم و دیگر

دوستان )) تبریک میگم امیدوارم سال خوبی داشته باشین سراسر

موفقیت ارزومندم

به یاد عزیزترین ...

fanosedel — Tue, 28 Feb 2006 04:21:18 GMT

يک عاشقانه دردناک
شکستي و سوزاندي و رفتي....خاموش ماندم
خنديدي و اشکهايم را نديدي و نيش زبان زدي ....خاموش ماندم
با بي تفاوتيهايت مرا آتش کشيدي و با هر نفس مرا به مرگ نزديک کردي.....خاموش ماندم
ولي اينبار ديگر ميخواهم فرياد بزنم زخم نبودنت را. ميخواهم حس بي تو بودن را از دل پوسيده ام خط بزنم تا اين ثانيه هيچ نگفتم ولي از اين به بعد غم هايم را با ناله زمزمه ميکنم
حالا که تو دريک قدمي مرگ ايستاده اي چگونه ساکت بمانم و غم از دست دادن تو را بر شانه هاي کوچک خود تحمل کنم و من بر قله بلند بد بختيها مي ايستم و به گذشته هاي خوبم با تو ميانديشم که چگونه بر بال ابرها مينشستيم و رها از هر نگاهي خاطره هاي خوب يکديگر را با هم قسمت ميکرديم
آري به ياد داري روز اول را؟همه چيز با يک خنده آغاز شد و با همان خنده به پايان رسيد که مرا به آتش کشيد ولي تو هميشه نميخنديدي بر عکس من گويا لبخندهاي تو را هم از لبانت دزديده بودم و ميخواستم يک نفس نماند که غم بر دشت آرزوهامان بتابد...ولي تو هميشه غمگين بودي و در پاسخ نگاههاي بي صبرانه و کودکانه ام لبهايت را جمع ميکردي و بر گونه ام بوسه ميزدي و من آرام ميشدم و حالا دليل اينهمه غم تو را فهميدم يادم ميايد دستانت را بر موهايم مي کشيدي و لذت را با اطمينان حس ميکردم ناگهان بر افروخته شدي و از من فاصله گرفتي اشک در نگاهت لرزيد و مرا با خود برد و پريشان گفتي اگر ما جدا شويم چه ميشود...؟باز در خود فرو رفتي ... با حالتي بچه گانه پايم را بر زمين کوبيدم و گريه اي سر دادم که گوشهايت را گرفتي و من فرياد زدم نه.. و تو با همان غم هميشگي که در چشمانت موج ميزد دستم را گرفتي و مرا آرام نمودي و آخرين حرفت را زمزمه کردي : گاهي از تقدير نميشود گريخت
آه... آخرين حرفت بود و تو رفتي آرام و نجيب همانطور که قدم بر دلم نهاده بودي .. بيصدا رفتي
اي زندگي نکبت بار امروز که سر انگشت بيروحم را بر شيشه سرد اتاق ميکشم و بر کليدهاي کيبورد پنجه ميسايم نهمین سال است که تو نيستي ولي من همچنان نفس ميکشم و هنوز نمرده ام تو ميدانستي عمرت قد گلهاي سرخ است و زود ميروي و من نفهميدم
چهره ات را از ياد نميبرم وقتي که جسم بي جانت بر من لبخند ميزد ولي چشمانت همان غم را داشت دست بر صورتت کشيدم آرام بودي و صبورانه مرا مينگريستي دردهايم همه سر از گور بر آوردند و کنارت آرام دراز کشيدم نميدانم چقدر طول کشيد ولي باز هم من بودم و تو
باز هم آرامش را از تو ميربودم و چشمانت را پر هوس ميديدم ولي اينبار جسمي بي جان در کنارم نفس کشيدن را از ياد برده بود و مرا با خود بردند به يک جا که فقط غبار بود و خاک و اشک و ناله .... با تو خداحافظي نکردم ولي تو لبخند زدي و برايم آرزوي خوشبختي کردي وقتي خاک سرد تو را در آغوش کشيد تازه فهميدم که تو مرا تنها گذاشته اي و ديگر بر نميگردي به کنارم و به ياد دارم آن روز تا ساعتها بر مزار خاطره هايم اشک ريختم .... از اشکهايم خاک هم گل شد و تو نيامدي و نيامدي و نيامدي
نهمین سال آرامشت را به تو تبريک ميگويم... کاش من هم زودتر آرامش بگيرم
هنوز هم صدايت را ميشنوم که زمزمه ميکني
گاهي از تقدير نميشود گريخت ...

آهسته تر از بال زدن سنجاقک ها

خدایا تو این وقت شب، ایستاده ام زیر آسمان تو، که عکس سوسوی ستاره هاش توی دریای چشام افتاده.

دودل بودم که بیام یا نه. یه دلم رو گذاشتم اون پایین،پایین، پایین. اما اون یکی دلم رو که مهرش کردند برای ورود به حریم کبریائیت گرفتم لابه لای انگشتانم می بینی تپش تند و یکنواختش رو؟

ای عزیز من، حالا ایستاده ام اینجا زیر آسمون زیبای تو و می دونم حتی اگر آهسته تر از بال سنجاقک ها از ته دلم به تو سلام کنم می شنوی که جوابمو بدی و همین برای من کافیه.

حالا بذار آغاز کنم کثنوی گریستن رو. بذار بگم اون پایین وقتی یک قدم از تو فاصله می گیرم چقدر زود احساسم زرد و پژمرده می شه. خشک میشه. برگهایش می ریزه. بذار اعتراف کنم به درازی اون روزهایی که بین چشمهای من و نم نم دلگیر بارونت فاصله می افتاد بذار اعتراف کنم به روزهایی که از سجاده سبز تو فاصله می گرفتم. بذار اعتراف کنم به اون روزهایی که خواب غفلت نمی گذاشت که باتو بگم.

fanosedel — Mon, 13 Feb 2006 13:33:46 GMT

چشمانم را به انتظار رویا بسته ام...

باز هم سایه...

بارها این سایه را دیده ام!

او اما، از من در گریز است!

دلیلش را نمیدانم!

میکوشم خود تعبیرش کنم!

در میمانم،

چشمانم را بر هم میفشارم و منتظر رویا میمانم!!!

روح بزرگوار من دلگیرم از حجاب تو

شکل کدوم حقیقته چهره ی بی نقاب تو؟

مثل من هرگز کسی عاشق نبوده
سوختن از عشق را لایق نبوده
از توام بر آتش و خاموشم از تو
تا نگوئی بر وفا صادق نبوده

هر چه میسوزم تو میگوئی کم است
قصه ام ورده تمامه عالم است
پس چرا آزردنم را دوست داری
حصرت و غم خوردنم را دوست داری ؟

هر چه را میخواستی از من بدست آورده ای

مرگه ( غرورم ) بس نبود که قصد ( جانم ) کرده ای
منکه دنیا را به پایت ریختم
زندیگیها را به پایت ریختم
من که با خوب و بده تو ساختم
آبرویم را به خاک انداختم
دیگر چه خواهی ؟

من که همچون بت پرستیدم ترا ....
هرکجا رفتم فقط دیدم تورا ....
با تمام گریه ها از دست تو ...
میشکستم بغض و خندیدم تورا ...

پس چرا آزردنم را دوست داری
حصرت و غم خوردنم را دوست داری ؟

من از آن غفلت معصوم تو اي شعله پاك
بيشتر مي‌سوزم و دندان به جگر مي‌فشرم
منشين با من - با من منشين
تو چه داني كه چه افسونگر و بي‌پا و سرم
تو چه داني كه پس هر نگه ساده من
چه جنوبي - چه نيازي - چه غمي‌ست
يا نگاه تو كه پر عصمت و ناز
بر من افتد چه عذاب و ستمي‌ست
دردم اين نيست ولي
دردم اين است كه من بي تو دگر
از جهان دورم و بي‌خويشتنم

آنکه می گذشت روزی
به شیشه کوبید و گفت
نسیم می گذرد تماشا کن
ببین حدیث دیگران که رفته از نظر
جای پای لحظه های رفته را تماشا کن
....
من نگاه کردم به شیشه های زمانه
هر آنچه می گذشت می دیدم
مسیر بود و راه بود و انسانها
شب بود و روز بود و من بودم
.....
پشت قاب خاکی دیروز
عکس من بود با کسی که دیگر نیست
می نوشتم به خط پاییزی
اسم من هم زمان دیگر نیست.

مرا به آغوشت راه بده ،می خواهم برای اولين با ر ببوسمت ، بيا چشمانمان را ببنديم ، مي خواهم وقتی لبهای معصوممان به هم گره ميخورد وهر دو از فرط لذت در آغوش يكديگر نفس نفس ميزنيم ، از لذت انتهایی جسممان ، وجود نا محدود خداوند را با چشمانی بسته تصور كنيم ، چشمانت را باز كن , لبهايمان از گرمی شهوت خشك شده اما گونه هايمان از اشك خيس، ما ساعتها ست كه در آغوش يكديگر می گرييم . ای تنها هم آغوش من ، بيا كه احساسم را برايت دست نخورده نگه داشته ام وجسمم را به لذت بوسه ای نفروخته ام ، بيا كه ميخواهم وقتی دستانت را به روی احساسم می گذاری ، از فرط لذت ، قطره های اشك بر گونه هايت بدرخشد. ميخواهم با اشكهايت برتمام احساسم بوسه زنی ، ميخواهم اشكهايت تمام روحم را خيس كند .

همه می پرسند چیست در زمزمهء مبهم آب
چیست در همهمهء دلکش برگ
چیست در بازی آن ابر سپید
روی این آبی آرام بلند که تو را می برد
این گونه به ژرفای خیال
چیست در خنده جام که تو چندین
ساعت مات و مبهوت به آن می نگری
نه به ابر,نه به آب ,نه به برگ
نه به آبی آرام وبلند,نه به خلوت خاموش
کبوترها ,نه به این آتش سوزنده
که لغزیده به جام,من به این جمله نمی اندیشم
من به مناجات درختان هنگام سحر
رقص عطر گل یخ را با باد
نفس پاک گل شقایق را درسینهءکوه
صحبت چلچله ها را با صبح
بغض پاینده هستی را در گندم زار
ردش رنگ و طراوت را درگونهء گل
همه را می شنوم می بینم من به این
جمله نمی اندیشم , به تو می اندیشم
ای سراپاهمه خوبی
تک وتنها به تو می اندیشم
تو بدان تنها این را تو بدان
تو بیا, تو بمان با من ,تنها تو بمان
جای مهتاب به تاریکی شبها
تو بتاب من فدای تو
جای همهء گل ها تو بخند.

در جان عاشق من شوق جدا شدن نیست
خو کرده قفس را میل رها شدن نیست
من با تمام جانم پر بسته و اسیرم
باید که با تو باشم در پای تو بمیرم
عهدی که با تو بستم هرگز شکستنی نیست
این عشق تا دم مرگ هرگز گسستنی نیست

تا حالا شده بخوای اشک بریزی ، گریه کنی یه عالمه اما نتونی و گلوت از زور بار بغز بخواد خفه شه ...

تا حالا شده که بخوای با تمام قدرت خدا رو فریاد بکشی و ازش کمک بخوای که رهات کنه ، به دادت برسه ...

تا حالا شده که دلت بخواد یه مسافر در خونت رو بزن و تو رو از این همه چشم انتظاری در بیاره ...

تا حالا شده زیر بار سنگین فاصله انقدر له بشی که دیگه حتی نتونی جیک بزنی ...

تا حالا شده عشقت و ندید بگیرن و بعد هم ...

اصلا تا حالا شده عاشق بشید من شدم و فهمیدم عشقم مثل همه چیز تو دنیا واسه همه یه شکل نیست ...

عشق من اما رنگش بنفشه ، بنفش به رنگ دوری ، فاصله ، انتظار و شور مثل غم ، مثل اشک و گرفته و تنگ

مثل بغز ، مثل نفسهای کوتاه من و از جنس من از جنس برزخ ، از جنس مه

و بزرگ از قد آسمون هم خیلی بالاتر شاید هم بیشتر ، عاشقانه اونقدر که دوستم داشت و دارم

لطیف مثل ابریشم ، ابر و تموم مهربونیاش ... تا حالا شده به انتظار شنیدن دوباره ی یه صدای آشنا روزها ، شبها ،

ماهها و شاید سالها به انتظار بشینی که بیاد بیاد ، برگرده و بالاخره تنهایی تو هم تموم شه

یه زمانی بود که می خندیدم ، می رقصیدم با عشق و بوسه و احساس ... بجای درویشی و تنهایی و های های بی خبری

دامنم پر بود از احساس خوشبختی ، عشق ، عشق ، عشق ...

حالا هم حالم خوبست یه تنهایی دارم به وسعت عشق تو ، یه آرامش و سکوت محض که اونجا فقط صدای تیک تیک ساعت

که می تونه جای تو رو بگیره ، جای عشقم رو بگیره ، جای نفسهای گرمت و بگیره ...

از وقتی رفتی چشمای کسی دیگه آینه صورتکم نشد ، ا ز وقتی که رفتی ...وای به روزی که از سفر بر گردی دیگه نمی ذارم بری و

تنهام بزاری هر جا بری باهات می یام ، باهات می یام .... دوسِت دارم ...دوسِت دارم

fanosedel — Wed, 25 Jan 2006 20:30:18 GMT

در آنجا بر فراز قله کوه

دو پایم خسته از رنج دویدن

به خود گفتم که در این اوج دیگر

صدایم را خدا خواهد شنیدن

به سوی ابرها ی تیره پر زد

نگاه روشن امید وارم

ز دل فریاد کردم کای خداوند

من او را دوست دارم ، دوست دارم

صدایم رفت تا اعماق ظلمت

به هم زد خواب شوم اختران را

غبار آ لوده و بیتاب کوبید

در زرین قصر آسمان را

ملائک با هزاران دست کوچک

کلون سخت سنگین را کشیدند

زتوفان صدای بی شکیبم

به خود لرزیده در ابری خزیدند

خدا در خواب رویا بار خود بود

به زیر پلکها پنهان نگاهش

صدایم رفت و با اندوه نالید

میان پرده های خوابگاهش

صدا صد بار نومیدانه بر خاست

که عاصی گرددو بر وی بتازد

صدا می خواست تا با پنجه خشم

حریر خواب او را پاره سازد

صدا فریاد می زد از سر درد

به هم کی ریزد این خواب طلایی؟

من اینجا تشنه یک جرعه مهر

تو آنجا خفته بر تخت خدایی

مگر چندان تواند ا وج گیرد

صدایی دردمند و محنت آلود ؟

چو صبح تازه از ره باز آمد

صدایم از صدا دیگر تهی بود

ولی اینجا به سوی آسمانهاست

هنوزم این دیده امید وارم

خدایا این صدا را می شناسی ؟

من او را دوست دارم دوست دارم

باز می آید ز راه سال روز خاطره

روز دیدار نخست در میان ابرو مه

من بر بال خیال می روم دوردست ها

می نشینم پیش تو در دل سپیدی ها

میدود شوری دگر در میان دیده ام

می نشیند عطر تو در هوای سینه ام

روز عشق بود آن روز

روز دیدار تو بود

در میان سینه ام

شوق دیدار تو بود

روزی ازعشق و نیاز

روزی از جنس بلور

روز سرشار از امید

روزی از جنس بهار

می گشایم دیده را می روم سوی خیال

می روم شاید ترا باز بینم در خیال

سوی آن باغ بزرگ

سوی آن باغ امید

سوی آن جایی که من

با تو بستم عهدِ امید

باز می آید ز راه عطر دل انگیز تو

می نشینم آن جا درانتظار روی تو

می گریزند سایه ها می روند از پیش من

لیک شوقی غریب می دود در چشم من

باز می گویم به خویش شاید او را دیدمش

باز شاید آمدی از رهی سوی دلم

لحظه ها از پی هم می گریزند با شتاب

لیک نقش زیبای ترا من نمی بینم زراه

با دلی غمگین ، تهی

می روم من بی درنگ

می گذارم جای تو

یک رُز سرخ قشنگ

باز در ظلمت شب عطر يادت پيچيد

از من خسته و زار عاشقی بر انگيخت

ياد می آرم چه سان بوده اشک و ديده ام

ياد می آرم چه سان بوده مهرت در سينه ام

باز می خندی به من ؛بر من و عشق و دلم

آه اگر می دانستی عمق اين بی تابی ام

ديده بگشا کز آن چشم درون

من و سر گشتگی ام را بنگر

در پس اين چهره آرام و خموش

شرر آتش عشقت ز پس ديده نگر

من غريبانه در اين شهر خموش

ز در هر خانه ترا می جويم

تا مگر خاموش سازم آتش دل را

تا مگر آرام سازم نوای اين دل تنها را

بیرون،توفانهاست و نا شناخته ها، Outside are the storms and strangers:

ما،اما،درکنارهم،درامنیت we_ oh,close,safe,warm sleep I and she,

گرم آرمیده ایم _I and she

نه فرصت ها می تواند عشق مرا تغییر دهند، chance cannot change my love

و نه گذشت زمان می تواند آسیبی به آن برساند. Nor time impair.

زمین با تمام هنرهایش،شعر و موسیقی و ثروتش، Whats the earth

چگونه تواند پهلو زند با عشقی که می یابیم، with all its art, verse ,music, worth

وازآن خود می سازیم. Compared with love ,found,gained and kept

تنها کسی که در زندگی مرا شاد می کند کسی است که به من می گويد: تو مرا شاد می کنی.

يه نفر بازم کنار پنجره س
يه نفر عجيب دلش شور مي زنه
يکي ام با تيراي داغ نگاه
دو تا چشم و داره از دور مي زنه

يه نفر خط مي کشه رو آرزوش
سند عشقشو باطل مي کنه
يه نفر هر چي تو زندگيش داره
وقف تازه موندن دل مي کنه

يکي هست که خواب به چشماش نمي ياد
شايد علتش غم خستگيه
علت بي خوابي يکي ديگه
گم شدن تو دست سر گشتگيه

يکي از بس که نشسته پشت در
پر غربت شده و بي حوصله س
يکي ام داره به محبوبش مي گه
چقدر بين منو تو فاصله س

يه نفر دستاشو برده آسمون
از خدا چيزي تقاضا مي کنه
يه نفر واسه کسي که نمي ياد
در خونشو داره وا مي کنه

اینو بدون که قلبم توی دستت اسیره
اشک غم رو گونه ها مث چشمه ای روونه
میخوام بدونه عشقت دیگه دنیا نباشه
نذار بی تو بمونم دلم از تو جدا شه
بی تو حتی نمیشه دیگه تنها بمونم
توی سکوت غم ها به یاد تو بخونم
بی تو دلم خون میشه اگه نیای کنارم
با تو هرجا باشم دیگه غمی ندارم
بی تو دلم خون میشه اگه نیای کنارم
با تو هرجا باشم دیگه غمی ندارم
چرا گذاشتی رفتی منو با خاطراتت
نگفتی من میمیرم بدور از عشق پاکت
به انتظار نشستم تو خلوت وتنهایی
تا که بیای دوباره دیگه تنهام نذاری
بی تو دلم خون میشه اگه نیای کنارم
با تو هرجا باشم دیگه غمی ندارم
بی تو دلم خون میشه اگه نیای کنارم
با تو هرجا باشم دیگه غمی ندارم
اینو میخوام بدونی توی دستت اسیرم
اسیر اون نگاهت از عشق تو میمیرم
ای که برام خدایی نذار تنها بمونم
تو این دیار غربت از بی کسی بخونم
ایکاش میشد بدونی. از تو نگام بخونی
قصه ی بودنت رو برام از نو بخونی
بی تو دلم خون میشه اگه نیای کنارم
با تو هرجا باشم دیگه غمی ندارم
بی تو دلم خون میشه اگه نیای کنارم
با تو هرجا باشم دیگه غمی ندارم

[ نذار بی تو بمونم]

fanosedel — Thu, 12 Jan 2006 05:25:18 GMT

یه سلام گرم به همه دوستان عزیزم که منو تنها نذاشتن یه معذرت خواهی ببخشید این پست با عجله بود اگه زیاد خوشتون نیومد دیگه باید ببخشید سرم خیلی شلوغه. یه سری مشکل پیش اومده دعا کنید زود بر طرف بشه با تشکر از همه شما دوستان گلم........

پرسیدند : هنگام غروب خورشید چرا زرد رنگ است ؟

گفت : از بیم جدایی .

خورشید , با همه ء درخشندگی در پایان هر روز, ناپدید می شود و جای خویش را به تاریکی می دهد ولی آفتاب عشق , جاودانه در آسمان دل می درخشد و جان می بخشد و این روزی است که شبی بدنبال ندارد .

پرسیدم : عشق چیست ؟ گفت : آتشی است .

گفتم : مگر آن را دیده ای ؟ گفت : نه در آن سوخته ام .

عشق را با تمام وجود فریاد بزن تا به جهانیان ثابت کنی : " تمام مسیرها به سمت مشترک مورد نظر اشغال نمی باشد . "

به كوه گفتم عشق چيست؟! لرزيد

به ابر گفتم عشق چيست؟! باريد

به باد گفتم عشق چيست؟! وزيد

به پروانه گفتم عشق چيست؟! ناليد

به گل گفتم عشق چيست؟! پرپر شد

به انسان گفتم عشق چيست؟!

اشك از ديدگانش جاري شد و گفت:

ديوانگيست!!!

سعی کن همیشه تنها باشی

زیرا تنها به دنیا امده ای و تنها از دنیا خواهی رفت

بگذار عظمت عشق را درک کنی

زیرا انقدر عظیم است که تو و هستی تو را نابود می کند

بگذار خانه ی عشقت خالی از وجود کسی باشد

زیرا اگر عشق در ان منزل کند به ویرانه هایش هم رحم نخواهد کرد

اما

اگر روزی امد که عاشق شدی

تنها یک نفر را دوست داشته باش

بخواب و بخند و قدم بردار تنها بخاطر" او"

بگذار عشقی را داشته باشی پاک مقدس و اسمانی

ومگذار که یاد ما را طعم تلخ این حقیقت ببرد

مشتاق دلم بودي ، من باغ دلت گشتم
در كشتي بحر عشق ، سكان دلم گشتي
از هر نفست روحي ، از كالبدم خيزد
انفاس مسيحاي ، ايمان دلم گشتي
اسرار دل و جان چون شعر از نگهت ريزد
شيوايي هر شعر ، ديوان دلم گشتي
از نرمي و حسن و لطف، چون شاخ گلي بودي
تك شاخ گل سرخ ، گلدان دلم گشتي
اي شيفته جانان ، ديگر به چه مي تازي
اينك كه تو تك تاز ، ميدان دلم گشتي
رفتي و سبوي دل ، خالي ز شرابت شد
مي باز بر اين تشنه ، باران دلم گشتي
زين شرحه چه ها گويم ، اي شرح زبان من
آغاز دلم بودي پايان دلم گشتي

در تيرگي شامت ، شب تاب دلت بودم
چون ماه سپهر دل ، مهتاب دلم گشتي
گفتي كه مرا درياب ، اي تاب و توان دل
من تاب دلت گشتم ، بي تاب دلم گشتي
من فاتح دژهاي ، دل هاي كسان بودم
تو فاتح يكتاي ، ابواب دلم گشتي

آنگاه كه پيوستند ، جان من و تو در هم
آفاق دلت گشتم ، الهام دلم گشتي
گفتي كه برفت از دست ، آرام و قرار دل
آنگه كه شراب هجر ، ، در جام دلم گشتي
گفتم به نهان با تو ، از هجر چه مي گويي
اينك كه تو آغاز و ، فرجام دلم گشتي
گه گاه در انديشه ، رخسار تو مي ديدم
فرياد كه رخسار ، مادام دلم گشتي
ديگر مرو از پيشم ، مهمان دل ريشم
پيش آي كه چون شهدي ، در جام دلم گشتي

پايان رهي بوديم ، زين راز شديم آغاز
بر بال دلم بنشين ، پرواز دلم گشتي
اين راز مگو زنهار ، با بي خبران اغيار
گنجينه به دل بسپار ، همراز دلم گشتي

چون زمزمه اي گشتم ، كارام دلت باشم
آرام دلم بردي ، فرياد دلم گشتي
استاد بدم چندي ، در مكتب من بودي
اين رابطه وارون شد ، استاد دلم گشتي
اكنون كه بشد اينسان ، آباده ما ويران
در كوي پريشاني ، ميعاد دلم گشتي

گفتي كه به شب ها خواب ، از ديده گريزان شد
من خواب دلت گشتم ، بيدار دلم گشتي
گفتي كه دوائي كن زين زخم دل ما را
درمان دلت گشتم ، بيمار دلم گشتي
گفتم نفسم درماند ، آهسته نما اقدام
گفتي كه توئي راكب ، افسار دلم گشتي
از مهر چه مي خواهي ، اي تشنه اين چشمه
انكار همي بودم ، اقرار دلم گشتي

fanosedel — Tue, 03 Jan 2006 04:29:23 GMT

نه از تقصیر پاییزم نه از تقدیر این لحظه

گوارا باد بر هر عشق صداقت،پشت یک پرده

نه از باران

نه از سردی

نه جویای همدردی

نه از رنگ صدای تو

نه از عشق و ریای تو

نه از این جام سرمستم

نه از تقدیر من خستم

نه از یک رنگی دریا

نه از بی رنگی فردا

صدای گوش میخواند

بر آغوش میخواند

که از گفتار بس خسته

که از پندار بس داغان

نه از نامردمی های زمین و این زمانه پشت پلک زندگی جوشان

که آوازی

که آغوشی

و حتی هیچ قانونی

نه از پنداریش سردم

نه از گفتار حسرت بار

که من قانون قانونم

نه از قانون که از پندار

مرا در مرکب عشقت

برای رنگی چشمت

برای دل زدن بر دل

برای سرزمین دل

مرا آنجا ستودن بود که مردم سنگ ریزن

هم آنجا که خداوندان به پایم عشق میریزن

از آنجا در افق نالان

برای زندگی ترسان

برای مرگ آلوده

دل از کردار رنجیده

نه از این و نه از آنم

نه بر اینم نه بر آنم

که من اینم همین اینم که میانم

چیزی نگو قسم نخور تموم حرفات یه دروغه

کسی نگفت خودم دیدم خونه ی قلب تو شلوغه

چیزی نگو لیاقتت عشق مقد سم نبود

حس می کنم نبودی و بودنتم یه قصه بود

تو دیکه مـُـری و این حرف ِ آخره

بزار عشق تو از خاطرم بره

فکر می کردم قلبت مال منه

اما اینگار صد شاخه می پره

اسمتو پاک کردم از تو دفترام

بی خودی قسم نخور دیگه سخته برام

تو رو باور داشتم و می خواستمت

چرا آتیش کشیدی همه ی باورم

کسی نگفت بهم من خودم دیدم

اما راستش و بخوای یه چیز و نفهمیدم

چرا وقتی تو رو از عشق خالی دیدم

جــای گریه به حالت می خندیدم

شایدم واسیه اینه که دیگه بی ارزشی

واسیه همه عروسک نمایشی

تو که می گذری ساده از اون همه عشق

لیاقت نداری دیگه با من باشی

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

غم ِ تنهای من و دیونه کرده

گل ِ یادت تو دلم جونه کرده

تو دلم غم تو مثل یه پرنده

زیر سقف خونه آشیونه کرده

هر کسی داره میل ِ شوق نگاری

روزگار می گذرون ِ به عشق ِ یاری

واس این چشم انتظار دیگه نمونده

نه تحملی نه صبری نه قراری

من که غمخوار ندارم جز تو کس یار ندارم

دیگری را نپرستم من و از یــاد مبــــر

یــــاد مبـــــــــــــــــــــــــــــر

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

چرا وقتی که آدم تنها می شه

غم و غصه ش قدِ یک دنیا می شه

میره یک گوشه ی پنهون می شینه

اونجا رو مثل ِ یه زندون می بینه

غم ِ تنهای اسیرت می کنه

تا بـخای بجُـنبی پیــرت می کنه

وقتی که تنها می شم اشک تو چشم پر می زنه

غم میاد یواش یواش خونه ی دل در می زنه

یاده اون شب ها می افتم زیر ِ مهتاب ِ بهار

توی جنگل لبِ چشمه می نشستیم من و یار

غم ِ تنهای اسیرت می کنه

تا بـخای بجُـنبی پیــرت می کنه

میگن این دنیا دیگه مثل ِ قدیما نمیشه

دل ِ آدما زشت و دیگه زیبا نمیشه

اون بالا باد داره زاغ ِ ابر رو چوب می زنه

اشک این ابــرا زیاد ِ ولی دریا نمیشه

غم ِ تنهای اسیرت می کنه

تا بـخای بجُـنبی پیــرت می کنه

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

همیشه دل تان آبی ، روح تان سبز ، و عشق تان سرخ ِ آتشین باشد

ـــــــــ

فراموشم نکنید ، چون از فراموش شدن بیمناکم

ـــــــــــ

اونیکه اونقدر تنهاست که تنهای از روش خجالت می کشه

___